Een bruisend NU

Ik zie het nog niet

Het moment volgen, geen gedachten, overtuigingen of oordelen over wat er gebeurt, simpelweg alles laten zijn zoals het is. Wetende dat alles klopt en precies is zoals het hoort te zijn. Ik noem het de eenvoud van het NU.

Soms kan iets wat eigenlijk heel eenvoudig is toch behoorlijk lastig zijn. Zo is de inspiratie voor deze blog ontstaan uit een gevoel van frustratie en machteloosheid. Afgelopen tijd heb ik ervaren als bewogen, intens, confronterend en vooral ook als een enorme uitdaging om volledig in vertrouwen te Zijn. Hoe kan iets, wat in mijn beleving juist heel simpel is, zo ontzettend moeilijk zijn? Of beter gezegd moeilijk lijken. Ik zie het niet.

Tijd om even back to basic te gaan.

Voor mij begon de bewustwording jaren geleden toen ik een burn-out had en een moodboard ging maken met als thema “wat is mijn diepste verlangen?”.  Ik had werkelijk geen idee wat mijn verlangen was en hoe dit moodboard eruit zou komen te zien. Tijdens het bladeren in verschillende tijdschriften zag ik een foto van een zebra staan, voelde ik een bepaalde herkenning en werd het me plots duidelijk. Ben ik een witte zebra met zwarte strepen of ben ik een zwarte zebra met witte strepen? Die zebra was voor mij een afspiegeling van hoe ik me in mezelf voelde. Ik had geen idee wie ik was, wat ik graag wilde en nodig had. En door die bewustwording voelde ik wat mijn diepste verlangen was, mezelf weer kunnen herinneren wie ik ben. Voelen wat ik graag wil.

Mijn reis van bewustwording startte en ik kwam erachter hoe mooi het universum in elkaar steekt.  Dat we op ons pad precies datgene tegenkomen wat we nodig hebben om te groeien en een diepere verbinding met onszelf (en alles om ons heen) te voelen. 

Ik ontdekte dat gedachten een grote invloed hebben op mijn gezondheid en welbevinden. Ik niet zozeer overstuur raak door wat me overkomt, maar door de gedachten die ik heb over wat er gebeurt. Alles begint bij een gedachte, die bepaalt hoe ik me voel.  Dus wanneer iets niet prettig voelt, kan ik twee dingen doen. Ik houd vast aan de gedachte (en dus aan het gevoel) die ik daarbij heb. Of ik onderzoek de gedachte en stel mezelf de vraag: “Is het waar wat ik denk? Hoe zou het zijn zonder die gedachte?” Wat een vrijheid, ik kan immers denken wat ik wil!

Dus in plaats van te denken dat ik niet zie wat alles van de afgelopen tijd me wil zeggen, kijk ik er nu anders naar. Ik zie het nog niet. En dat ene woordje maakt een groot verschil. “Ik zie het niet” sluit af en “ik zie het nog niet” geeft ruimte. Dan ligt de aandacht op hetgeen wat wel is (en niet meer op wat niet is).  Aangezien alles wat aandacht krijgt groeit, kan ik er dus vol op vertrouwen dat het universum me precies dat op mijn pad brengt wat ik nodig heb.

Hocus spocus focus

Hoe groter het vertrouwen des te groter de kracht van je gedachten. Wat als een grapje begon, zette zich om in serious business. Tijdens de Sinterklaasdagen zetten kinderen massaal hun schoentjes in de hoop dat al hun wensen worden vervuld door de Sint. Ik dacht, dat ga ik ook eens doen en besloot energetisch mijn schoen te zetten. Geloof het of niet, maar binnen een dag kreeg ik exact op mijn pad waar ik om gevraagd had. Dat kon geen toeval zijn en smaakte naar meer. Dus zette ik wederom energetisch mijn schoen. En ja hoor, hocus spocus focus en ik werd gelijk alweer op mijn wenken bediend. Het lijkt verdraaid veel op toveren. Op het eerste gezicht iets ontastbaars en magisch, maar tegelijkertijd zo helder en vooral heel simpel. Leg je focus op datgene wat je graag wilt en het universum doet de rest.

Dankbaarheid, de brandstof in het leven

Het ontbrak me de laatste tijd aan een goede focus en heb mezelf behoorlijk op de proef laten stellen door het universum. Hoe vermoeiender het werd, des te meer ik mezelf afvroeg wat ik verkeerd deed en mijn focus (totaal onbewust) richtte op dat wat er niet was. Alles wat je aandacht geeft groeit, dus kreeg ik daar meer van. Ik raakte volledig uitgeput, had letterlijk geen energie meer om te kunnen bewegen en voelde me machteloos en gevangen in mijn eigen lichaam.

Vanuit die machteloosheid ontstond de wens om bruisend en vol vertrouwen de regie (vrijheid) over mijn eigen leven te mogen voelen. Nog geen paar uur later voel ik de behoefte om een blog te schrijven, volgen de woorden elkaar als vanzelf op en kan ik weer vanuit dankbaarheid kijken naar alles wat is. De kracht van het NU.

Die dankbaarheid is voor mij de brandstof in het leven. Die zorgt ervoor dat de energie kan stromen, mij vrij en zonder oordeel laat meebewegen in het NU, het ritme van het leven.  Blijkt het ineens toch weer eenvoudig te Zijn!

Fijn en bruisend NU allemaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *